BIBLIOIRIS

Bicentenario do nacemento de Charles Dickens

2012-02-07T09:20:00.002+01:00

Celebramos o Bicentenario do nacemento do escritor inglés Charles Dickens, Porstmouth 7 de febreiro de 1812, con unha exposición das súas obras máis representativas: Oliver Twist, David Copperfield, Stories of two cities, A Christmas Carol... en galego, castelán e inglés.

PAN DE CEA

2012-01-18T12:59:00.002+01:00

Un video moi especial no que podemos apreciar o agarimo co que o fixeron os seus autores, todos do colexio de Cea

A Lingua sabe a Pan from cpivirxedasaleta on Vimeo.

ESCOLA DE TODOS PARA TODOS

2011-11-25T13:22:00.003+01:00

Un minutiño para disfrutar este video, seguro que nos sentimos identificados todos

MEDITACIÓNS SOBRE O QUE NOS IMPORTA

2011-11-21T12:44:00.002+01:00

Hai lecturas que precisan dun tempo especial de reflexión, é o caso de "Nada".
Esperamos as meditacións dos alumnos de 4º, logo da súa lectura.

Lembrando a Mª Dolores

2011-09-30T11:22:00.002+02:00

Queremos agradecervos todas as mostras de agarimo e condolencia pola perda repentina da nosa compañeira Mª Dolores.
Nós, non só sentimos a perda dunha gran compañeira, senón tamén o baleiro dunha guía entusiasta e entregada.
Lembrámola cunhas verbas que sabemos ela apreciaba.

Camiñan descalzas polas rochas,
fantasmas de sal habitan as sombras,
saben que as últimas mareas
esqueceron na praia os restos do naufraxio.
As mulleres recollen cada noite
os tesouros de auga, líquidos e fráxiles,
rebélanse contra a Historia,
constrúen co mar as estatuas
que nunca permanecen.
As mulleres de sal, con sargazos de sombras,
xorden das últimas mareas
e tecen tesouros de auga cada noite
contra a Historia.
Elas, que saben o efémero permanece.

“Das últimas mareas”
Ana Romaní

AS SILENCIADAS

2011-09-04T11:29:00.002+02:00

Nós chamámolas ESQUECIDAS, naquel traballo que fixemos para o "Día da muller traballadora".Esta mostra collémola de Trafegando Ronseis. Grazas

FLORA DO RÍO LÉREZ II

2011-08-26T12:40:00.001+02:00

FLORA DO RIO LÉREZ II

View more presentations or Upload your own.

FLORA DO RÍO LÉREZ

2011-08-20T13:59:00.002+02:00

Volvemos ao río e felicitamos ao alumnado de 1º C porque foi o que máis traballou

FLORA DO RÍO LÉREZ I

View more presentations or Upload your own.

UN IMPÁS

2011-07-25T17:18:00.002+02:00

Antes de seguir coa vosa guía do río, para "descansar" un chisco de tanta "ciencia" un divertimento que chega dende Redelibros.

CONTAMINACIÓN E OUTROS PROBLEMAS

2011-07-17T16:31:00.002+02:00

RÍO LÉREZ

View more presentations or Upload your own.

CONTINUACIÓN DA GUÍA DO LÉREZ

2011-07-16T19:32:00.002+02:00

GUÍA LÉREZ III

View more presentations or Upload your own.

GUÍA DO RÍO LÉREZ

2011-07-13T21:07:00.008+02:00

Esta GUÍA parte do Proxecto Interdisciplinar realizado este curso polo alumnado de 1º de ESO

GUÍA LEREZ I

View more presentations or Upload your own.

GUÍA LEREZ II

View more presentations or Upload your own.

GUÍA LÉREZ III. Usos do río

View more presentations or Upload your own.

PREMIOS SUNSHINE AWARD 2011

2011-07-13T13:10:00.006+02:00

A nosa biblioteca recibiu hoxe con moita satisfacción e con enorme sorpresa un inesperado agasallo este luminoso sol obsequiado polo blog Hora de Ler da Asesoría de Bibliotecas Galegas. Agora, cumprindo co ritual que este agasallo esixe nós propoñemos outros doce blogs que como o noso serven para difundir libros e lecturas dende os centros escolares de Galicia . Hai moitos blogs e moi bos, algúns dos nosos preferidos xa teñen o seu sol, pero aínda quedan moitos, entre eles escollemos:

Biblioteca Val do Tea do IES "Val do Tea", Ponteareas

Mesturas do IES "Sanchez Cantón" , Pontevedra

Bibliolhosgrandes do IES "Virxe dos Ollos Grandes" , Lugo

Ars Legendi do CIP "San Vicente", A Baña

Biblioteca Xoán Farias do CEIP de Pazos

Queremos ler do IES de Catabois, Ferrol

Bibliotecadocole do CEIP de Quintela, Moaña

As zocas faladoras do IES de Poio

O faladoiro do IES "Monte Carrasco", Cangas

A Marela Tareabela do IES "Ramó María Aller", Lalín

Biblioteca do Colmeiro do IES "Pintor Colmeiro", Silleda

Bibliochivite do IES "Xesús Taboada Chivite", Verín

Moitas grazas a tod@s

UNHA BOA LECCIÓN

2011-06-27T13:49:00.001+02:00

Este tampouco está nada mal. Aproveitade antes de poñervos a estudar os que o teñades que facer.

UN LADRÓN MOI ESPECIAL

2011-06-27T13:27:00.002+02:00

Estou segura de que nunca vos falaron dun ladrón de arte coma este e que tampouco pensastes nunca que a arte abstracta podía ter nacido como ides ver:

Dripped from ChezEddy on Vimeo.

ESPERANZA

2011-06-26T16:43:00.002+02:00

Deixo aquí unha fermosa historia de esperanza, a dun home tranquilo que vive rodeado da desolación que devorou a súa contorna. O vello músico pon todo o seu ánimo en manter vida no seu mundo e para ello permanece fiel á natureza e ás súas propias crenzas e busca entre moreas de lixo obxectos para seguir construíndo o seu particular universo que servirá para salvar o dos "outros" o dos que se renderan diante da adversidade, e como sempre: "esforzo obten resultado"

Dried Up from Cecil on Vimeo.

LECTURAS PARA O VERÁN

2011-06-22T22:54:00.002+02:00

Para que poidades ver ao voso ritmo, tendes que pasar as imaxes co rato. Bo verán dende xa.

LIBROS PARA O VERÁN

More PowerPoint presentations from aSGuest102131

HOMENAXE A AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ

2011-06-20T16:42:00.003+02:00

Os ENL fixeron este vídeo homenaxe ao autor de tantos libros coñecidos por tod@s nós e que xa sabedes que están na nosa biblioteca. Tamén estivo algunha vez no noso centro, pero hai xa bastante tempo por iso non o vos acordades.

E aquí queda tamén a homenaxe:

JUAN FARIAS

2011-06-13T19:03:00.003+02:00

O noso agradecemento ás compañeiras Susana do CEIP de Pazos onde está a Biblioteca "Juan Farias" e Loly, do IES de Fene, alma de "O Segrel do Penedo".

JUAN FARIAS

2011-06-13T15:56:00.006+02:00

JUAN FARIAS

"Galego, nacido, criado e recriado en Galicia. Escritor con posibilidades, ex-mariñeiro, ex-estudante. Uns opinan que son triste, huraño e tímido. Outros opinan que son alegre, desenfadado e optimista. Normalmente atópome feo, todo depende do espello e do meu estado de ánimo. Se o que quero. Conseguireino se non estiro a pata antes de tempo. Gústame viaxar e viaxei tanto como me veu en gana. Algunhas cousas das que ocorren á miña ao redor repélenme, outras me atraen e outras me deixan indiferente. Rebéntanme os ficheiros metálicos, as gaiolas, os bloques de vivendas con máis de trescentos veciños e a pesca con carburo. Opino que o refraneiro é definitivo cando di que en todas partes cocen fabas. Consólame a certeza de que cada libro é independente dos demais e de que non estou obrigado a ser fiel a determinado tipo de lectores se ao día seguinte descubro que estes lectores e eu estabamos equivocándonos. Ocórreme, creo, o que a moita xente, que unhas veces atópome nova e outras vello. Como escritor espero facer cousas porque se non, non escribiría, isto é elemental. "

Autorretrato en : Os buscadores de auga

Juan Farias nace en Serantes, Ferrol, no 1935, do matrimonio entre unha ferrolá e un ovetense, enxeñeiro militar. Co comezo da guerra comeza a peregrinación da familia, Madrid, Valencia, Lugo, Madrid de novo,Teruel, e volta a Lugo, porque o pai dirixe a construción de varios aeroportos militares
A morte da súa irmá maior leva ao pai e marchar de novo a Valencia mentres a nai vai a Ferrol cos pequenos.
Ao rematar a guerra a familia volve a reunirse en Lugo pero pouco despois Juan marchará a Tetuán cos seus tíos e ata 1946 non volverá a Galicia. Entón quería viaxar por todo o mundo e o seu tío, comandante de Mariña, apoia ese afán porque consideraba que era «imprescindible e necesario» para a súa formación. Como grumete irá ata a costa irlandesa, á pesca do bacallau. A súa aficción a viaxar e ao mar levarano a estudar naútica en Coruña e Cádiz e logo a facer o servizo militar no «Juan Sebastián Elcano», co que deu tres voltas ao mundo. Daquelas viaxes traerá tantos recordos que lle darán para escribir tres libros: Ponte de cáñamo, Gran cabotaje e Irmán tolo.
En 1960 recibe o Premio de Narrativa Santo Tomás de Aquino, da Universidade da Lagoa, pola novela Despois amence.
Este premio reforzará a súa idea de ser escritor. Instálase en Madrid e matricúlase na Escola de Cine, buscando un camiño novo no que non progresa así que volve á literatura, aínda que traballa para a televisión, radio, e distintas publicacións o que lle permitirá crear unha familia que moi pronto será numerosa. ¡Ese será o seu gran e amado barco!
No 1963 é finalista do Premio Nadal con Os buscadores de auga, logo en 1964, premio Cidade de Oviedo pola novela Os nenos numerados .
En 1972 Crónicas dun pobo, a serie de TVE para a que escribe os guións, recibe o Premio Nacional de Televisión, o Premio Antena de Ouro, o Premio Ondas e o Premio TP de Ouro de Televisión e ao ano seguinte a Rosa de Ouro do festival de Montreux e a Mención Especial da Crítica Internacional do Festival de Hollywood e a nominación para o Premio EMMY entre outros galardóns.
No 1977 decide deixar de escribir para adultos e métese no mundo dos nenos para os que publica O can sen rabo, e O mapa e os paxaros. Logo virán: Algúns nenos, tres cans e máis cousas ou Carmela, e retoma o camiño dos contos porque precisa recuperar o seu optimismo vital e porque pensa que: "ou se escribe para ser feliz ou mellor deixalo"
En 1980 Premio Nacional de Literatura Infantil, concedido por Algúns nenos, tres cans e máis cousas, súmase á súa extensa lista de galardóns.
Despois publicará: Un testo cheo de lapis, Anos Difíciles, O barco dos peregrinos, a A illa das mazás, Os fillos do capitán, O neno que sabía ler, libro de lectura escolar, O neno que veu co vento, O fillo do xardineiro. Os pequenos nazis do 45 e O estanque das libélulas mentres seguía recibindo premios e nominacións e sobre todo seguía escribindo.
Juan comezou a crear o seu pequeno gran universo literario fai medio século. Nel están presentes a ambición, a tenrura, a envexa, a lealdade, o amor a inocencia, a inxustiza, a vida e a morte como actos cotiáns en escenarios reais descritos con precisión porque ao autor só lle interesaba o esencial.
Juan, que chegou coa primavera, coa primavera..... ausentouse. ¡Boa singladura, amigo!

MORRE A MENORIA DUN SÉCULO

2011-06-09T21:41:00.006+02:00

A noite do sete de xuño, morreu en París Jorge Semprún. Tiña 87 anos e todos os recordos do século XX na súa sempre preclara cabeza.
Jorge pertencía á clase alta española. Era fillo de Susana Maura, polo tanto neto, de Antonio Maura, político conservador varias veces presidente do goberno español durante o reinado de Alfonso XIII e de José María Semprún e Gurrea, profesor e xurista republicano.
En 1939, rematada a Guerra Civil Española, pasada na Haia, onde o seu pai era Embaixador de España, a familia trasládase a París, desde 1941, Jorge cursou estudos de Filosofía na Universidade da Sorbona.
Durante a Segunda Guerra Mundial, na Francia ocupada polos nazis, o mozo Semprún combateu cos partisanos da Resistencia, como moitos outros españois refuxiados en Francia. En 1943, tras ser denunciado, foi detido, torturado e posteriormente deportado ao campo de concentración de Buchenwald, tiña entón 20 anos e a estancia no campo marcaría a súa vida ata o punto de dicir nunha entrevista no 2000 que: Eu teño dentro da miña cabeza, vivo, o cheiro máis importante dun campo de concentración. E non podo explicalo. E ese cheiro vaise a ir comigo como xa se foi con outros
A súa obra, fundamentalmente memorialista e autobiográfica, permite reconstruír momentos clave da vida do escritor lendo cronoloxicamente uns libros que non foron escritos respectando esa orde: a adolescencia no exilio da Guerra Civil en Adeus, luz de veráns..., a resistencia antinazi e a experiencia de Buchenwald en A longa viaxe, Vivirei co seu nome, morrerá co meu, e sobre todo Aquel domingo , Despois veu a expulsión do Partido Comunista de España: Autobiografía de Federico Sánchez, o nome baixo o que se ocultaba, ou o período como ministro de Cultura na segunda lexislatura de Felipe González: Federico Sánchez despídese de vostedes.
Semprún, foi tamén autor de guións de cine para directores como Alain Resnais A guerra rematou ou Costa Gavras Z e A confesión. O feito de que escribira a maior parte da súa obra en francés privouno de simpatías en España aínda aue. nunca perdeu, con todo, a nacionalidade española.
O 11 de abril do ano pasado, o escritor acudiu por última vez a Buchenwald para pronunciar un discurso. Celebrábase o 65º aniversario da liberación do campo e o escritor dicía: "Por última vez, pois, o 11 de abril, nin resignado a morrer nin angustiado pola morte senón furioso, extraordinariamente irritado pola idea de que pronto xa non estarei aquí, no medio da beleza do mundo ou, pola contra, no súa grisácea insipidez -que neste caso concreto son a mesma cousa-, por última vez, direi o que teña que dicir". Fíxoo. Alí recordou aos nenos xudeus que, en 1945, foron levados dende Polonia a Weimar ante o avance do exército ruso. Entre eles estaban algúns grandes escitores de hoxe . "Todas as memorias europeas da resistencia e do sufrimento", dixo, "só terán, como último refuxio e baluarte, dentro de dez anos, á memoria xudía do extermino. A máis antiga memoria daquela vida, xa que foi, precisamente, a máis nova vivencia da morte".

Coa desaparición de Semprún pérdese unha memoria do século. O resto está na súa obra. No seus libros, cheos de vida e de amor á vida, cheos tamén das lecturas que lle serviron de refuxio. Dunha desas lecturas é esta cita: "Estou seguro de que a miña morte recordarame algo...". Iso debeulle ocorrer a Semprún que descansará para sempre na Francia que o acolleu.

NAS ÚLTIMAS HORAS

2011-06-06T20:47:00.004+02:00

Estanse achegando os exames finais e iso vainos obrigar a deixar a HORA de LER, mais para que poidades seguir soñando, queremos que os carteis que anuncien a derradeira deste curso sexa un fermoso unicornio, o da esquerda.

E xa que falamos de UNICORNIOS imos deixar tamén unha fermosa curta que atopamos nun blog amigo, en "Trafegando ronseis", como case sempre. Gracias a Gracia e a Anxo

Non está traducida pero non fai falta ....

A INSOPORTABLE LEVEDADE DAS BIBLIOTECAS ESCOLARES GALEGAS

2011-06-01T10:01:00.005+02:00

Ante a previsible retirada de formadores específicos no ámbito das bibliotecas escolares no Servizo de Formación do Profesorado, no Centro Autonómico de Formación e Innovación e nos centros de formación e recursos dependentes da Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, segundo o borrador da orde que convocará concurso público de méritos para cubrir postos de persoas directoras e asesoras nestes centros queremos manifestar o seguinte:

"Hai proxectos que nacen marcados pola vulnerabilidade e a razón desta circunstancia non ten nada que ver coa falta de rigor ou a pouca entrega das persoas que os poñen en marcha. Máis ben ten que ver co feito de que nacen destinados a nadar contra corrente. Con todo, esa é a principal razón da súa existencia: xorden porque responden a unha necesidade non satisfeita pero compartida por un número crecente de persoas que senten que é posible compartir e facer viable o proxecto xuntos. Así naceu o movemento que cristalizou na iniciativa que todos coñecemos como PLAMBE. De xeito que dende hai algúns anos, esa iniciativa levou o mellor da creatividade e o esforzo de moitos docentes que xenerosamente regalaron o seu tempo e a súa capacidade de formar equipos e ilusionar a outros docentes en centros e centros de toda a nosa comunidade. Xuntos aprendemos a ser rigorosos e esixentes nos nosos proxectos, a crear espazos de aprendizaxe colaborativo, de cambios de estratexia, de achegamento ás novas tecnoloxías, de racionalización na xestión da información. Que ninguén se equivoque: os responsables das bibliotecas escolares non son seres evanescentes perdidos en vanas quimeras que tentan “roubar” horas a materias “importantes” para que o alumnado esmoreza entre mundos de ficción. Nada máis lonxe da realidade. Nun centro onde hai un equipo que xestiona a biblioteca de forma eficaz nótase. Os fondos adquírense con criterio, establécense acordos para xestionar a información, créanse espazos de colaboración e docencia compartida. Non é doado porque a maquinaria educativa ten unhas inercias difíciles de combater. A pesar de todo, estes docentes fórmanse e exercen a súa dura misión en horas non retribuídas, roubadas ás súas familias, ao descanso, ao lecer. Fomos coordinados con rigor e seriedade pola Asesoría de Bibliotecas Escolares pero sempre nos faltou o marco legal axeitado. A nosa misión é dura porque queda moito por definir. Na nosa inxenuidade e boa fe esperabamos conseguir progresivamente tempos e formación para seguir mellorando na nosa función se demostrabamos que eramos rigorosos e eficaces. Os nosos méritos como colectivo son dabondo coñecidos polos nosos gobernantes e acreditados por diferentes administracións e ámbitos a nivel estatal. Os numerosos e constantes premios anuais de boas prácticas concedidos polo Ministerio de Educación y Ciencia non caeron do ceo. Durante todos estes anos a formación recibida foi fundamental para levar a cabo actuacións rigorosas e enfocadas na dirección correcta.
Sabemos das cuantiosas axudas que a Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, destina a outros proxectos, dos incentivos para a elaboración de contidos dixitais por parte das empresas editoriais, entre outras iniciativas. Non sería tamén interesante fomentar a produción de materiais propios e promover desde cada centro a estandarización de procedementos que axuden a xestionar a información entre o noso alumnado sen confiar todo a eses materiais externos que proceden da industria editorial, por valiosos que poidan ser? Por que non seguir aproveitando a experiencia e valía dos equipos das bibliotecas escolares nestes cometidos?. O noso empeño sempre foi crear nos centros pequenos focos que tentan estender esas boas prácticas de innovación e excelencia. Non entendemos este novo e repentino xiro na política de formación desta Dirección Xeral. Non nos parece xusto posto que, podemos dicir honestamente que, pola nosa banda, cumprimos con fartura. Ao desmantelar as estruturas que nos sosteñen o deterioro será proporcional ao entusiasmo e o esforzo investidos: inmenso e imparable. Algúns lembramos como o noso Conselleiro lanzou un bico ao aire ao despedirse dos asistentes aos últimos encontros despois dunhas entusiastas palabras de eloxio polos éxitos logrados polas bibliotecas escolares galegas a nivel estatal. Onde quedou ese entusiamo? Que interpretación debemos facer? O noso país pode permitirse tirar pola borda todo este traballo? E nós?. En que situación quedaremos agora diante das nosas comunidades educativas se despois de tanta insistencia é a propria Consellería a que nos invisibiliza?".

Colectivo dos equipos das bibliotecas escolares integradas no PLAMBE (Plan de Mellora das Bibliotecas Escolares Galegas)

RECITANDO

2011-05-29T19:23:00.001+02:00

OS NOVOS POETAS GALEGOS.
FRAN CORTEGOSO

FRAN CORTEGOSO NO SEU INSTITUTO

2011-05-29T19:17:00.000+02:00

FRAN CORTEGOSO

More PowerPoint presentations from Biblioiris

Máis sobre LOIS

2011-05-17T21:59:00.002+02:00

Open publication - Free publishing - More galegas

E este debemos agradecerllo ao CEIP de "Andrade"

LOIS PEREIRO

2011-05-17T21:42:00.001+02:00

A Biblioteca "Saturnino Hermida" do IES Concepción Arenal de Ferrol cédenos esta preciosa e significativa presentación:
LoisPereiro1_Intro

View more presentations or Upload your own.

LOIS MUSICADO

2011-05-17T17:03:00.001+02:00

LOIS PEREIRO

2011-05-17T15:38:00.012+02:00

Luis Ángel Sánchez Pereiro, LOIS PEREIRO , naceu en Monforte de Lemos en 1958, no seo dunha familia "atípica ". O seu pai era licenciado en Dereito e traballou de avogado pero non estaba a gusto na profesión e decidiu montar unha cristalería. A súa nai foi mestra na República. Na súa casa amaban os libros por iso Lois e os seus irmáns: Xosé Manuel e Inés, tiñan conta nas librerías de Monforte. Din que a súa era unha familia que cría na igualdade e liberdade entre os membros a pesar de vivir nunha vila e baixo a dictadura franquista. Lois estudou bacharelato no colexio dos Escolapios de Monforte, onde vivía agás nos veráns que pasaba en O Incio, coas avoas Balbina e Emilia, o avó Manuel e o tío Pepe. Rematou o bacharelato, e con 17 anos marcha a Madrid a estudar Socioloxía, pero, ao parecer, non era o seu, así que volve a Monforte e traballa na empresa do pai un tempo, logo volve á capital do Estado para estudar idiomas. Alí con Antón Patiño, Manuel Rivas e o seu irmán Xosé Manuel funda, a revista Loia. En Madrid, entre 1975 e 1978, escribiu Poemas para unha Loia, libro póstumo que recolle versos publicados na revistado mesmo nome. En Madrid tamén gozou da Transición e a Movida; partiu cara a Centroeuropa onde descubriu as novas vangardas. Volveu trazando plans de futuro ata que en 1981 o veleno da enfermidade entrou no seu corpo e na súa vida para levalo a "durmir non desastre". Enfermo, de volta en Galicia, entrou en contacto cun grupo de poetas e participou en varias antoloxías coma De amor e desamor e colaborou non mantemento dá revista Luzes de Galiza, onde publicaría os oito primeiros capítulos dá novela inconclusa Naúfragos do Paraíso. En vida só publicou dous poemarios: Poemas 1981/1991 e Poesía última de amor e enfermidade
O 24 de maio de 1996, despois de doce anos de loita contra a enfermidade sida? envelenamento por aceite de colza? acabou coa súa pobre resistencia. Os seus osos repousan nun outeiro da alta montaña de Lugo no Incio. Moi preto do camposanto, prosegue en pé a casa familiar onde xogou, leu e argumentou de neno, cando comezaba a descubrir o mundo. Sobre a súa tumba o epitafio que el mesmo escribiu:
Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar onde eu repouse, enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria.

O poeta resucitado

More PowerPoint presentations from Biblioiris

RECURSOS AQUÍ (Letras Galegas 2011)

LETRAS GALEGAS 2011

2011-05-16T13:37:00.018+02:00

Diante do perigro que está a espreitar á nosa Lingua, precisamente no Día das Letras Galegas, ese que non debería existir porque todos os días debían ser do galego e en galego, un grupo moi numeroso de Bibliotecas Escolares de Galicia decidiron xuntar para SALVAR aqueles libros escritos en galego e por galegos que desexan gardar na aldea dos homes e mulleres-libro. O resultado recollémolo nos documentos que seguen.

Queremos dar as grazas a cantos contibuíron a este "salvamento", a todas as bibliotecas e persoeiros e en especial, ao deseñador dos cartaces, a Jaime Eizaguirre Santillán, que colaborou desinteresadamente dándonos unha parte do seu tempo. Se queredes saber cousas do noso deseñador só tedes que ir aos enlaces.

SALVADOS en PRIMARIA

Open publication - Free publishing - More biblioteca

SALVADOS en INFANTIL

Open publication - Free publishing - More biblioteca

SALVADOS por PERSOEIROS E SECUNDARIA

O GALEGO, LINGUA MINORITARIA?

2011-04-30T11:51:00.002+02:00

Achégase maio, o mes das Letras Galegas "oficialmente", porque todos os meses o son ou deberían selo, por iso imos deixar aquí este vídeo. Mirade con atención porque hai datos que seguro que non coñecedes.

ANA MARÍA MATUTE PREMIO CERVANTES

2011-04-28T19:02:00.007+02:00

Ana María Matute

A escritora recibiu onte, mércores, no paraninfo da Universidade de Alcalá de Henares, o Premio Cervantes de mans do Rei Juan Carlos I. Trátase dun premio que recoñece toda a súa carreira profesional. A galardoada falou da súa gran paixón: a Literatura facendo alusión da súa "emoción, alegría e felicidade" por este recoñecemento.
Juan Marsé, que foi membro do xurado deste premio, para o que Ana María Matute levou tantos anos "nominada", destacou a sorprendente conxunción entre o realismo e o fantástico na súa obra.
Lembramos que mundo de Ana María Matute foi sempre o da infancia tanto nas súas novelas para adultos como no relato curto e , dende logo, nos contos para nen@s, eses contos atípicos nos que hai malos malísimos que non se arrepinten de selo.
A autora catalana é terceira muller merecedora do premio é, logo de María Zambrano e Dulce María Loynaz, a primeira narradora que o obtén. Todo un eloxio a unha devoción, a un xeito de vivir, de transmitir sabedoría e beleza en prosa

Lembremos que Ana María tamén foi a terceira muller que ocupou un sillón na Real Academia Española, despois de Carmen Conde e Helena Quiroga, non podemos esquecer que os sillóns da Real Academia Española da Lingua non parecen estar feitos para mulleres tendo en conta que despois de case tres séculos só tres mulleres puideron sentarse nun.

Ana María, deberiamos dicir, dona Ana María, pronunciou un fermoso discurso no que dixo que a súa vida era de papel porque viviu case sempre para os libros, para lellos e para escribillos, para emocionarse cn eles e paara facer que nos emocionemos con eles e con ela. No enlace podedes ler todo o discurso e máis cousas pero hai dúas frase moi fermosas que quero deixar aqui:

San Xoán dixo : "o que non ama non vive" e eu atrévome a dicir: "o que non inventa non vive"

A literatura foi e segue sendo ofaro salvador de moitas das miñas treboadas.

Lede o se discurso porque veredes que é certo, que a literatura é un faro capaz de alumear en calquera tempestade.

A FONSAGRADA

2011-04-28T16:07:00.003+02:00

No IES "Fontem Albei" de Fonsagrada non paran de producir vídeos interesantes. Aquí deixamos o que levou o premio de Correlingua 2011. Porque eles o merecen e a nosa lingua tamén:

DÍA DA TERRA

2011-04-22T15:34:00.002+02:00

DÍA DA TERRA

More PowerPoint presentations from aSGuest95909

Fai 40 anos, o 22 de abril de 1970, o senador estadounidense Gaylord Nelson propuña a declaración do Día da Terra, unha xornada ambientalista destinada a crear conciencia ante os perigos da contaminación global que ameazan ao planeta Terra.
Polo que sabemos a Terra é un lugar especial, non só dentro do Sistema Solar, senón no Universo enteiro. Para que a vida se desenvolva para que sobrevivamos, ten que darse unha combinación de fenómenos incriblemente complexa e rara. A singularidade da Terra, a súa especial localización respecto ao Sol, a existencia de elementos sólidos e líquidos, a creación dunha atmosfera protectora, e unha infinidade de factores fan do noso planeta un escenario irrepetible para a vida.
Pero os homes explotamos os seus recursos sen máis preocupación que satisfacer as nosas necesidades e egoismos, sen previsión de futuro, pensando que eran inesgotables, que sempre ían estar aí. Agora sabemols que non é así e que as nosas accións rresponsables están a acabar con ela.
aínda estamos a tempo si tomamos conciencia da nosa responsabilidade cara ao futuro pero:
Que pensas facer ti neste Día da Terra para contribuir a que non se siga destruindo? Comezarás finalmente a reciclar o que descartas como lixo? deixarás de usar tanto plástico? consumirás menos electricidade? controlarás a auga que consumes? deixarás de tirar lixo en calquera lugar? axudarás a controlar o uso de pesticidas e de deterxentes permiciosos para a natureza? Son só algunhas das moitas preguntas que poderíamos facerche.

MANUEL LOURENZO

2011-04-21T16:20:00.003+02:00

Dentro de pouco vai facer un ano que Manuel Lourenzo se achegaba a nosa biblioteca para contarnos que: hai países que se moven e baleas tan grandes que se arrastran polo fondo do mar e o seu lombo sobresae, como unha illa na que hai árbores, animais e mesmo: seres humanos normais que teñen as súas historias, esas historias orixinais e únicas, historias que Manuel tan ben conta e escribe. Pois por unha historia desas, unha historia nova que aínda non lemos, acaba de serlle outorgado o premio Barco de Vapor. Queremos darlle os nosos parabéns dende aquí e lembar o ben que o pasamos escoitándoo.

2011-04-15T16:50:00.006+02:00

Onte, 14 de abril, cumpriuse o oitenta aniversario da proclamación da II República Española, con ela chegaba a democracia e grandes ilusións transformadoras e modernizadoras. Entre esas "ilusións" estaba a de levar a educación a a cultura a os pobos, ata os máis remotos e esquecidos da España rural, triste, atrasada e analfabeta. Desa tarefa encargáronse as MISIÓNS PEDAGÓXICAS, algo que nos queda lonxe e do que moit@s pouco saben, para informarnos, sequera sexa someramente, aquí quedan estes vídeos:

Ao rematar o 1º pinchade no 2º e logo no 3º para ver a serie completa.

En Galicia tamén houbo Misión Pedagóxicas. Os nosos compañeiros de PLAMBE traballaron moitp para saber delas, por iso imos deixar un enlace co biblioteca Milladoiro de Malpica, dende o que podedes acceder a moita máis información. Grazas Olga polo traballo ben feito. Apoveitade a información porque é de primeira calidade.

DÍA do LIBRO

2011-04-14T12:36:00.004+02:00

O vindeiro 23 de abril celébrase o Día do Libro, como estamos de vacacións teremos que pospoñer a celebración pero queremos deixar aquí, como mostra de que as bibliotecas galegas non o esquecen o fermoso marca páxinas que nos agasallan dende a Asesoría de Bibliotecas de Galicia e o poema de Carlos Negro que o acompaña. Non deixedes de lelo.

Unha illa de luz na xema dos dedos.
Unha porta sempre entreaberta.
Unha duna cara ao vento.
Unha nube sobre a herba.
Unha casa encantada.
Unha laranxa do paraíso.
Unha pousada no inferno.
Unha man e unha fouce.
Unha carapucha vermella.
Unha bufanda colorada.
Unha alfombra no ceo.
A pulga e o xigante.
A rosa e o cravo.
A serpe e a mazá.
A fonte e o cervo.
A flor da candea.
A fenda do espello.
A lúa na boca.
A tona do tempo.
A pedra e o canto.
A voz e o silencio.
Carlos Negro

2011-04-12T13:49:00.010+02:00

A pasada fin de semana tiveron lugar no Pazo de Congresos de Santiago, os "Encontros de Bibliotecas Escolares de Galicia" incluídas no Plan de Mellora de Bibliotecas Escolares (PLAMBE) no que levamos xa tres cursos por sorte para nós e para o noso centro. Aínda que por razóns estrictamente persoais non que a encargada da nosa biblioteca asistira en directo – si que o fixo on line porque sabía que había moito que aprender- estivemos moi ben representados pola nosa vicedirectora: Carmen Souto que volveu chea de ideas, como non podía ser menos e moi satisfeita tanto da organización como da experiencia vivida. Inaugurou as xornadas o Conselleiro de Educación que compartiu mesa con alguén a quen case tod@s coñecedes, por tivemos a sorte de que fora director do noso centro durante uns anos, falamos de José Manuel Piñal, hoxe Director Xeral de Recursos Humanos na Consellería de Educación. Houbo moitas e moi interesantes ponencias e un remate especial, unha charla a cargo de Xosé Neira Vilas, o autor de "Memorias dun neno labrego", o libro que protagonizou a xornada especial dedicada ao Día do Libro na nosa biblioteca, xusto o mesmo día en que o seu autor falaba de libros, animación á lectura e lectores mozos, para as bibliotecas galegas dende Santiago.

No enlace podedes ver e escoitar todas as cousas interesantes que ocorreron alí.

ÁLVARO CUNQUEIRO

2011-04-09T22:25:00.011+02:00

Para facer notar o Centenario do seu nacemento no noso centro fixemos unha exposición sobre a biografía do autor mindoniense e unha exposición de libros na que compartiu protagonismo con Basilio, o "Neno Labrego" que cumpliu a media centuria e outros protagonistas de Neira Vilas, con Castelao que naceu hai 125 anos e con Lois Pereiro, o poeta do ano.

1º Centenario de nacemento de...

More PowerPoint presentations from aSGuest94138

Posto que Don Álvaro era mindoniense e coñecemos pouco aquelas terras elaboramos unha guía que nos achega a Mondoñedo e ás súas terras:.Serviunos para estudar xeografía física, xeografía urbana e algo de historia. MONDOÑEDO

More PowerPoint presentations from aSGuest94842

CLUBS DE LECTURA NO SAHARA

2011-04-05T11:11:00.007+02:00

Dende a Biblioteca "As Mariñas" de Betanzos chega esta fermosa nova, no medio das areas do deserto medran lector@s, rapac@s sen "nada" máis que que imaxinación e ganas de aprender, con ilusións, poetas desposuídos de todo o que non sexan os seus SOÑOS. Aquí queda o que nos contan e se queredes máis só tedes que premer no enlace

Los clubes de lectura siguen creciendo. Contra el siroco, contra un calendario escolar que hace que la mitad de los días del mes sean inutilizables, contra las vacaciones que dispersan a los niños. Hace dos días, reunimos en el Nido a algunos de los “Poetas por la Libertad de Mahbes” y a las “Pink ladies” de Farsía (el club de Kabara Selma), para tener un encuentro con Luali, el poeta de la generación de la amistad. Luali leyó, explicó con serena belleza de dónde nace un poema, cómo se construye… Y entre todos los niños surgió el arranque de una poesía simple y diáfana, como si escucharan la voz del sol. Después, Luali siguió, hasta que en el aire se tejió este hermoso poema:

“Me dice el sol cada mañana

Levántate,

Te doy mi calor,

Inundaré de luz tu pequeño mundo.

Y orientaré tu mirada

Hacia una nueva mañana

De esperanza.

Meceré tu cuerpo de niño

En mis cálidos brazos

Hasta que duermas.

Y mañana,

Como cada mañana,

Te diré levántate

Y te volveré a dar mi calor.

Y así Hasta el fin de tus días.

Haz que mi luz

No se darrame en vano.”

(Luali, y los niños de Farsía y Mahbés, 21 de marzo de 2011, en “La curva” de El Nido.)

Aquí é onde viven, o que vedes todo o que teñen. As súas familias foron arrincadas do fogar, da terra e metidas en campamentos de refuxiados nos que van construindo fogares provisionais e malvivindo coa esperanza no retorno á terra propia.

Sobreviven agardando.... que se faga xustiza!

Pero o mundo cala aínda que:

"Un beso,

Solamente un beso,

Separa la boca de África

de los labios de Europa"

Liman Boisha

PARA CURIOS@s E AMANTES DA LITERATURA

2011-04-02T11:46:00.002+02:00

Unha curta "triste": El fabricante de pelucas, de Steffen Schäffler.
Trátase dunha curtametraxe de animación estreada no ano 2000 en cuxa realización os creadores investiron , nada máis e nada menos que dous anos. Mágoa que a calidade da imaxe en Youtube non lle faga xustiza a esta preciosidad baseada nunha historia de Daniel Defoe. A verdade é que a curta abre a posibilidade de moitos interrogantes que invitan ao debate e á reflexión e, por que non?, á imaxinación!

2011. ANO INTERNACIONAL DA QUÍMICA

2011-03-30T13:26:00.005+02:00

A Química é algo máis que unha materia díficil de aprobar, mirade este vídeo con atención para entendelo:

A Química tamén ten Historia. Aquí tedes un resume mi resumido, claro:

A química esta preesente no lume, entre outros elementos que empregamos todos os días na nosa vida.
Sobre o descubrimimento do lume hai un fermoso mito do pobo "uitoto". Os uitoto, huitoto, witoto o güitoto son unha comunidade ou etnia indíxena da Amazonía colombiana e peruana, cuxo territorio orixinario atopábase na parte media do río Caquetá e os seus afluentes e na zona selvática que vai ata o río Putumayo. Na actualidade están dispersos en varias rexións do Amazonas medio de Colombia e na fronteira de Perú con Colombia. Este é o seu mito:

SE TI MESMA POR RIBA DE TODO

2011-03-27T14:47:00.003+02:00

De Trafegando Ronseis tomamos esta curta que todas debedes ver para aprender unha leción importante: ser vós memas, que ninguén vos faga á súa imaxe. É unha mensaxe en feminino, pero pódese aplicar a calquera, só hai que cambiar algúns termos.

ABRAHAM CARREIRO

2011-03-25T19:19:00.004+01:00

Abraham Carreiro naceu en Vigo pouquiños anos. Estudou un ano na Facultade de Belas Artes de Pontevedra, logo catro años de Artes Gráficas na Escola Joso de Barcelona e un ano de especialización en Ilustración na Escola Massana da mesma cidade.
Leva catro traballando como ilustrador de contos infantís, creador de carátulas para DC, logos para empresas e tamén facendo ilustración político-social para a prensa aínda que debuxa dende sempre, case que dende que naceu porque o seu pai entretíñao dándolle un lapis e un papel. A afección venlle de caste, lévaa nos xens.
É un rapaz moi ocupado pero onte fixo un esforzo e pasou dúas curtísimas horas co alumnado de 3º de ESO na nosa biblioteca.

Poucas actividades teñen un éxito tan rotundo. Pasárono tan ben que non querían marchar.

Abraham

More PowerPoint presentations from aSGuest91555
Gustounos esta imaxe de cores quentes aínda que non é o "mexicano"

NA FONSAGRADA

2011-03-23T22:07:00.002+01:00

Que ben o pasan! Non tedes unha miga de envexa?

OS POEMAS

2011-03-20T17:12:00.014+01:00

Siento tu ternura allegarse a mi tierra,
mirada de mis ojos, huir,
la veo interrumpirse para seguirme hasta la hora
de mi silencio absorto y de mi afán de ti.
Hela aquí tu ternura de ojos dulces que esperan.
Hela aquí, boca tuya, palabra nunca dicha.
Siento que se me suben los musgos de tu pena
y me crecen a tientas en el alma infinita.
Era esto el abandono, y lo sabías,
era la guerra oscura del corazón y todos,
era la queja rota de angustias conmovidas,
y la ebriedad, y el deseo, y el dejarse ir,
y era eso mi vida,
era eso que el agua de tus ojos llevaba,
era eso que en el hueco de tus manos cabía.
Ah, mariposa mía y arrullo de paloma,
ah vaso, ah estero, ah compañera mía!
Te llegó mi reclamo, dímelo, te llegaba,
en las abiertas noches de estrellas frías
ahora, en el otoño, en el baile amarillo
de los vientos hambrientos y las hojas caídas!
Dímelo, te llegaba
aullando o cómo o sollozando
en la hora de la sangre fermentada
cuando la tierra crece y se cimbra latiendo
bajo el sol que la raya con sus colas de ámbar?
Dímelo, me sentiste
trepar hasta tu forma por todos los silencios,
y todas las palabras?
Yo me sentí crecer. Nunca supe hacia dónde.
Es más allá de ti. Lo comprendes, hermana?
Es que se aleja el fruto cuando llegan mis manos
y ruedan las estrellas antes de mi mirada.
Siento que soy la aguja de una infinita flecha,
y va a clavarse lejos, no va a clavarse nunca,
tren de dolores húmedos en fuga hacia lo eterno,
goteando en cada tierra sollozos y preguntas.
Pero hela aquí, tu forma familiar, lo que es mío,
lo tuyo, lo que es mío, lo que es tuyo y me inunda,
hela aquí que me llena los miembros de abandono,
hela aquí, tu ternura,
amarrándose a las mismas raíces,
madurando en la misma caravana de frutas,
y saliendo de tu alma rota bajo mis dedos
como el licor del vino del centro de la uva.
PABLO NERUDA

Las flores de la primavera salen,
como el apasionado dolor del amor no dicho;
y con su aliento, vuelve el recuerdo de mis canciones antiguas.
Mi corazón, de improviso, se ha vestido de hojas verdes de deseo.
No vino mi amor, pero su contacto está en mi cuerpo
y su voz me llega a través de los campos fragantes.
Su mirar está en la triste profundidad del cielo, pero
¿dónde están sus ojos? Sus besos zigzaguean por el aire,
pero sus labios, ¿dónde están?
RABINDRANATH TAGORE

Sol- serpiente ojo fascinador ojo mío
el mar piojera de islas crujiendo en los dedos de las rosas
lanza-llamas y mi cuerpo intacto de fulminado
el agua eleva las osamentas de luz perdidas en el corredor sin pompa
torbellinos de hielo aureolan el corazón humeante de los cuervos
nuestros corazones
es la voz de los rayos domesticados que giran sobre sus goznes de lagartija
traslado de anolis al paisaje de vidrios rotos
son las flores vampiros que suben a relevar las orquídeas
elixir del fuego central
juego justo fuego mango nocturno cubierto de abejas
mi deseo un azar de tigres sorprendidos en los azufres
pero el despertar estañoso se dora con los yacimientos infantiles
y mi cuerpo de guijarro que come pescado que come
palomas y sueños
el azúcar de la palabra Brasil en el fondo de la ciénaga
AIMÉ CÉSAIRE

Fuxindo dunha vida inzada de renuncias
da súa liturxia obesa e oleosa,
mediocre nos seus comunais fracasos,
bágoas de xelo, indignación contida
non deu chegado a tempo de exercer
a súa rebelión,
nin de levar a cabo
a súa vinganza definitiva
contra un mundo inxusto, homicida, e cruel,
pola inutilidade da súa propia vida
solitario, enfermo e fatigado,
a morte anticipouse e chegou antes.

LOIS PEREIRO

Hai máis es están ilustrados de verdade, mañá van ser entregados a tod@as os membros da comunidade escolar e a quen nos visite

Día da POESÍA

2011-03-20T15:49:00.004+01:00

"A poesía ten mil caras e emana sempre do máis profundo da cultura dos pobos.
A mensaxe dos poetas, a miúdo testemuñas de excepción das profundas transformacións políticas e sociais da historia, é imperecedeiro. Os seus textos invítannos a forxar unha paz duradeira nas conciencias, a reformularnos a relación do home coa natureza e a fundar un humanismo que se nutra da singularidade e á vez da diversidade dos pobos.
A poesía non serve só para comunicar ideas ou transmitir información, senón que, á conta dun laboreo incesante da lingua, mantén vivo o verbo humano e revela sempre o brillo orixinal da cultura.
Por iso a Unesco entende que a defensa da liberdade de expresión e de información, por unha banda, e a promoción da poesía, por outra, son dúas caras dunha mesma moeda, que non é outra que o seu mandato ao servizo da paz. A poesía, cuxo hálito acompaña o esforzo de creación e reflexión de homes e mulleres, pode facer dialogar a diversidade de expresións humanas.
Do mesmo xeito que Jasón apelou a Orfeo para superar os obstáculos que non podían vencerse pola forza física ou as armas de guerra, durante moito tempo aínda seguiremos necesitando da poesía para construír a paz dos homes e as mulleres."
Irina Bokova
Este ano a UNESCO sinalou a tres poetas de dous continentes, un asiático, o bengalí Robindranath Tagore e dous americanos: o chileno Pablo Neruda e o martinico Aimé Césaire.
Como este é o ano doutro poeta, o galego Lois Pereiro, decidimos unir ao noso poeta a terna e regalaremos a cada membro da comunidade escolar e a quen se achegue ao noso centro un poema ilustrado dos nosos protagonistas.

21 de marzo

2011-03-20T15:37:00.002+01:00

Mañá comeza "oficialmente" a primavera e faino con dúas celebracións: o Día da Árbore e o Día da Poesía.

O noso centro está nun entorno privilexiado, sobre o río Lérez, nunha zona con moitas árbores de distintas especies, pero non coñecemos a "historia" desas árbores, por iso imos imaxinar que detrás delas hai unha historia tan fermosa, doce e amorosa como a que nos conta Disney no 1932, na súa primeira realización en cor:

ENTROIDO 2011

2011-03-20T15:32:00.004+01:00

Como se verá marzo foi un mes moi intenso porque ás actividades serias da primeira semana seguiu o entroido que se celebrou con concursos de disfraces e sobremesas, "transgredindo" para anunciar a entrada da primavera.

Entroido 2011

More PowerPoint presentations from aSGuest90627

ALBERTO ARCE

2011-03-19T22:39:00.003+01:00

Naceu wn Xixón no 1976. Politólogoe xornalistarealizou varios documentais sobre Palestina, Líbano ou Iraq. O seu traballo foi recoñecido con premios como o Ana Lindh de xornalismo en conflito pola súa cobertura para O MUNDO dos bombardeos sobre Gaza, o Joan Gomis de Xornalismo polo seu artigo "Iraq, o cuarto escuro" para o revista O CERVO, o premio Dereitos Humanos Fernando Quiñones do Festival de Cádiz por "Internacionais en Palestina", o premio "nous realitzadors de tv3" por "Nablús, a cidade pantasma" e por "To shoot an elephant" o Premio da crítica en Tesalónica, o Rede Vectacrom en Cinema Du Reel Paris, a mellor dirección no Festival de Florencia ou o Golden Butterfly de Amnistía Internacional.

Alberto estivo con nós o 4 de marzo.

Alberto Arce

More PowerPoint presentations from aSGuest90627

Erased-wiped off the map from CIES IMATGES on Vimeo.

BIEITO LOBEIRA NO IES¨"Luís Seoane"

2011-03-19T21:38:00.003+01:00

O pasado tres de marzo estivo con tod@s nós o deputado de Parlamento de Galicia Bieito Lobeira para falar do porvir da nosa LINGUA e do dereito da mocida a vivir nela. Deixamos aquí algunhas imaxes da súa estadía.

BIEITO LOBEIRA

More PowerPoint presentations from aSGuest90627

A NOSA PEQUENA HOMENAXE

2011-03-19T20:41:00.001+01:00

GABRIEL CELAYA

More PowerPoint presentations from aSGuest90627

CENTENARIO ESQUECIDO

2011-03-18T23:51:00.003+01:00

Hoxe tería cumprido 100 años! Rafael Gabriel Juan Múgica Celaya Laceta Cendolla, é dicir: GABRIEL CELAYA, que naceu o 18 de marzo de 1911 en Hernani.
En 1918 comeza os seus estudos no colexio dos Marianistas de San Sebastián. No 1922 reside temporalmente en e no Escorial, debido a problemas de saúde e a lectura vai ser a súa ocupación preferida o que influirá na súa formación.
Remata o bacharelato en San Sebastián en 1927 e fai unha nova viaxe a Francia.
O pai quere que se faga enxeñeiro e en 1928 marcha a Madrid para facer Enxeñería Industrial. Alí vai vivir na Residencia de Estudantes onde ocupará o mesmo cuarto que ocuparán antes Dalí e Lorca. Alí vai coñecer a Lorca, Buñuel, Dalí, Ortega e Gasset, Moreno Vila, Unamuno, Emilio Prados, Juan Ramón Jiménez e aos intelectuais máis soadosda España do seu momento e tamén vai descubrir que quere ser poeta mais a súa familia non che gusta que un dos seus membros se dedique a algo "tan pouco serio" polo que comeza a empregar combinación de nomes como Juan Laceto ou Rafael Cendolla, que sendo nomes seus non son asociados á súa familia.
Xunto a Amparo Gastón, a súa fiel compañeira de toda a vida, de quen el mesmo di que foi "quen modelou a persoa e ao poeta" fundou a colección -Norte- de poesía e, como poeta comprometido, aínda que moitos non o recoñezan como tal, incorporouse de cheo á poesía social situándose nunha liña ideolóxica moi próxima á do Partido Comunista.
Morreu en Madrid o 18 de abril de 1991 e as súas cinzas foron esparexidas na súa Hernani natal.

DESPEDIDA
Quizás, cuando me muera,
dirán: Era un poeta.
Y el mundo, siempre bello, brillará sin conciencia.

Quizás tú no recuerdes
quién fui, mas en ti suenen
los anónimos versos que un día puse en ciernes.

Quizás no quede nada
de mí, ni una palabra,
ni una de estas palabras que hoy sueño en el mañana.

Pero visto o no visto,
pero dicho o no dicho,
yo estaré en vuestra sombra, ¡oh hermosamente vivos!

Yo seguiré siguiendo,
yo seguiré muriendo,
seré, no sé bien cómo, parte del gran concierto.

MOI BEN, compañeir@s!

2011-03-15T17:16:00.001+01:00

Que ben o pasan na Fonsagrada:

OUTRA VITORIA!

2011-03-13T16:35:00.001+01:00

Club de Debate

More PowerPoint presentations from aSGuest89759

ASÍ VIVIMOS O DÍA DA PAZ

2011-03-13T14:16:00.001+01:00

Asi vivimos o Dia da PAZ

More PowerPoint presentations from Biblioiris

MULLERES GALEGAS

2011-03-03T17:27:00.003+01:00

PRIMEIRO AMOR, PRIMEIRA MORTE

Todo canto eu amei perdéuseme contigo:
a luz clara e vibrante da miña xuventude,
os bosques entrañables perfectos de quietude
onde o vento vivía con un lecer antigo.

Entón era o silencio o meu mellor amigo,
era eu namorado de todo canto vía
vivir era unha leda, fermosa moradía
onde o mencer entraba recendendo a pantrigo.

De súpeto viñeches con esa lonxanía,
caraveliño feble en terra ventureira
e eu abrín outra nova fiestra para o día.

E todo canto amei foi unha lumieira,
foi a fouce tan íntima que de cote se afía
para ceifar dun pulo brutal a primavera.

Nada mellor que as palabras do poeta, de Aviles de Taramancos, para rendir homenaxe á muller, ás mulleres galegas que loitaron pola terra, pola vida e pola liberdade e que a historia esqueceu.

Nós queremos traelas á memoria por iso recollemos todas as grandes historias que nos foi posible e imos deixalas aquí:

MULLERES GALEGAS

More PowerPoint presentations from aSGuest88602

APRENDER A RESPECTAR

2011-02-19T16:59:00.003+01:00

8 de MARZO

2011-02-19T15:51:00.003+01:00

O vindeiro 8 de marzo cúmprensen os cen anos da primeira celebración do Día da Muller traballadora. No centro imos ter unhas exposicións relacionadas co tema, pero queremos deixar este enlace por se alguén quere colaborar con nós e tratar o tema nas súas aulas. Chegou ata nós dende a Biblioteca Milladoiro, de Malpica e queremos darlle as grazas a Olga por nos facilitar un material tan interesante.

AMOR

2011-02-14T19:58:00.003+01:00

Os poemas que máis dixeron ....

Presentaci�nAMOR

More PowerPoint presentations from Biblioiris

AMOR

2011-02-13T13:16:00.000+01:00

AMORES....

2011-02-13T12:39:00.001+01:00

AMIZADE

AMOR DE NAI

AMOR DE IGUAL

TODA UNHA LECCIÓN

2011-02-09T16:47:00.001+01:00

The Arctic Circle from Kevin Parry on Vimeo.

50 anos de "MEMORIAS DUN NENO LABREGO"

2011-02-05T16:42:00.003+01:00

Máis adiante deixaremos aquí a vosa visión da histora de Balbino, máis para comezar podemos escoitar a voz do seu autor: Xosé Neira Vilas

Para que teñades unha idea previa:

ATENCIÓN!

2011-02-03T10:24:00.004+01:00

Dende o IES "Illa de Arousa" achegan esta presentación que é de moita utilidade para os que teñen que facer traballos.
Moitas grazas pola aportación

enredadas

View more presentations or Upload your own.

/ENREDADOS-1">ENREDADOS 1

View more presentations or Upload your own.

VAI DE LIBROS

2011-02-02T18:32:00.004+01:00

12º Salón do Libro
INFANTIL E XUVENIL DE PONTEVEDRA

Este ano está dedicado á MENTIRA porque tamén os personaxes das novelas contan mentiras, porque, a veces, as novelas mesmas son un gran mentira pero ben contanda, na que se inclúen sentimentos verdadeiros, reais, pero enmascarados, tan enmascarados que costa crer neles e, enton cremos ver a que a quen conta a historia, que non é historia, vaille medrando o nariz como lle medraba a Pinocho.

Vaise inaugurar o vindeiro domingo, día 6 e estará aberto ata o 19 de marzo. Aínda que algún grupo do centro vai ir cos seus profesores a visitalo, tamén podedes ir cos vosos pais ou cos amig@s e pasalo ben porque hai moitas actividades. Se queredes saber máis só tedes que premer no enlace, en mentira e toda a información queda á vosa disposición.

DESAPRENDER LA GUERRA

2011-02-01T17:40:00.004+01:00

Aí queda a canción que escoitamos o venres e que vari@s de vós pedistes. As outras están no blog da UNESCO, mirade nel. É moi sinxelo porque está enlazado.

Desaprender la Guerra from Luis Guitarra on Vimeo.

EX LIBRIS

2011-01-31T20:17:00.001+01:00

short film teaser EXLIBRIS by Maria Trenor from lacomida visuals on Vimeo.

Esta homenaxe aos libros chega dende Trafegando Ronseis. Moitas grazas

CASTELAO 125 ANOS DE EXISTENCIA

2011-01-30T17:42:00.007+01:00

"En la Iglesia Parroquial da Santa Columba de la Villa de Rianjo, distrito municipal del mismo nombre, provincia de La Coruña, a treinta de enero de mil ochocientos ochenta y seis, yo, el Licenciado José Magariños, Párroco propio de la misma, bauticé solemnemente, puse los Santos Oleos y por nombre Alfonso Daniel Manuel a un niño que nació a las diez de la mañana del mismo día en la calle del Cabo de la Villa, número veintinueve, hijo de Mariano Rodríguez, de oficio marinero, y de Joaquina Castelao"

Como a data coincide co Día da PAZ e NON VIOLENCIA deixamos unhas imaxes de Castelao que teñen que ver co tema

CASTELAO

More PowerPoint presentations from Biblioiris

UN DÍA DESPOIS

2011-01-30T13:56:00.005+01:00

Onte celebramos no Centro o Día pola PAZ e a NON VIOLENCIA como fin de duas semanas de traballo nas aulas e na biblioteca , do grupo Fiuncho, do grupo Son Xitano e de moita máis xente. Dentro duns días teredes aquí o resumo e as fotos, pero agorapodedes ver estas dúas curas que chegan dende o IES Sarmiento e o CEIP A Doblada:

El Sonido de la Guerra from Alejandro Hernández on Vimeo.

OSCURO CARDINAL from adrianguerra on Vimeo.

IMAXES PARA A PAZ

2011-01-27T20:06:00.002+01:00

Onte eran as terribles palabras que o alumnado de 1º de ESO asociaba a "guerra", hoxe son as "situacións" que o de 2º de ESO asocia a PAZ.

CADA DÍA ...

More PowerPoint presentations from Biblioiris

AS PALABRAS DAS GUERRAS

2011-01-25T18:17:00.006+01:00

As e os vos@s compañer@s de 1º fixeon unha lista coas palabras que, para eles, reflexan as consecuencias das guerras, sabemos que non están todas, faltan algunhas tan terribles como xenocidio ou exterminio, pero son moi significas, o bastante como para facernos pensar e máis se van, como neste caso, acompañadas de imaxes, desas imaxes que case nunca queremos ver, que fan que pechemos os ollos e miremos a outro lado, que cambiemos de canle a televisión ou busquemos outra cousa no xornal, que rexeitemos determinadas áxinas de internet porque teñen unha información que non queremos, porque pensamos, como dicía Bertolt Brecht:
Primero cogieron a los comunistas,
y yo no dije nada por que yo no era un comunista.
Luego se llevaron a los judíos,
y no dije nada porque yo no era un judío.
Luego vinieron por los obreros,
y no dije nada porque no era ni obrero ni sindicalista.
Luego se metieron con los católicos,
y no dije nada porque yo era protestante.

Pero o poema non remata aí nin a historia tampouco, Iraq, Palestina, Congo, Costa de Marfil, Colombia, Guatemala están lonxe si, pero... o mundo non é tan grande, dicía hoxe un compañeiro voso.

CONSECUENCIAS DAS GUERRAS

More PowerPoint presentations from aSGuest83480

POESÍA POLA PAZ

2011-01-24T17:32:00.001+01:00

DIA DE LA PAZ 2011

More PowerPoint presentations from aSGuest83325

FALEMOS DE IRMANDADE

2011-01-23T14:04:00.002+01:00

Unha "vella versión" dun gran poema que podedes ler no blog de Camiños e escoitar aquí:

Otra "vella canción" . O poema que nos serve de entrada para o recitado do Día da PAZ , é de Gabriel Celaya e canta Paco Ibáñez en directo, cargado de anos e de experiencia :

ESPERANZA

2011-01-15T16:12:00.002+01:00

Sempre haberá alguén disposto a loitar pola vida.

VOA POR MIN

2011-01-15T15:48:00.002+01:00

Hai imaxes que impresionan polo que non din e as destes debuxos están entre elas. Unha nena que soñaba co fututo de muller e unha muller pechada nun mundo alleo aos seus soños.

VOLVEMOS ÁS AULAS!

2011-01-10T16:33:00.003+01:00

Xa sei que non é para para poñerse a "bailar", non para moit@s que estaban moi ben durmindo ata as 12, comendo e xogando, paseando, vendo a tele, diante da play ou chateando día e noite, pero "eche o que hai" e non é tan malo, otra vez @s compañeir@s, @s profes plasta, os deberes, pero tamén outras cousas, non?
Para que o tomedes polo lado bo aquí queda esta mostra:

O ANO DO BOSQUE

2011-01-03T21:35:00.001+01:00

Como o 2011 é o Ano dos Bosques, aqui deixamos un anticipo:

RECUPERANDO VELLAS SERIES

2011-01-02T13:46:00.005+01:00

Ten moitos anos pero foi moi instructiva e pensamos que segue tendo validez. Votádelle unha miradiña:

PARA LEMBRAR QUE A VIDA É FERMOSA

2010-12-28T17:57:00.013+01:00

Como só se escoitan queixas contra o ano saínte e a mala vida, non está demais lembrar que ten cousas moi fermosas das que case non nos percatamos. Por iso recollemos unha vella canción e unha voz xa perdida. Lede con atención a letra porque é toda unha lección:
Esta vez sen traducir

GRACIAS A LA VIDA

Gracias a la vida que me ha dado tanto
Me dio dos luceros que cuando los abro
Perfecto distingo lo negro del blanco
Y en el alto cielo su fondo estrellado
Y en las multitudes el hombre al que amo

Gracias a la vida que me ha dado tanto
Me ha dado el oído que en todo su ancho
Graba noche y día grillos y canarios
Martirios, turbinas, ladridos, chubascos
Y la voz tan tierna de mi bien amado

Gracias a la vida que me ha dado tanto
Me ha dado el sonido y el abecedario
Con él, las palabras que pienso y declaro
Madre, amigo, hermano
Y luz alumbrando la ruta del alma del que estoy amando

Gracias a la vida que me ha dado tanto
Me ha dado la marcha de mis pies cansados
Con ellos anduve ciudades y charcos
Playas y desiertos, montañas y llanos
Y la casa tuya, tu calle y tu patio

Gracias a la vida que me ha dado tanto
Me dio el corazón que agita su marco
Cuando miro el fruto del cerebro humano
Cuando miro el bueno tan lejos del malo

Cuando miro el fondo de tus ojos claros

Gracias a la vida que me ha dado tanto
Me ha dado la risa y me ha dado el llanto
Así yo distingo dicha de quebranto
Los dos materiales que forman mi canto
Y el canto de ustedes que es el mismo canto
Y el canto de todos que es mi propio canto.

FIN DE ANO

2010-12-27T21:42:00.001+01:00

Fácil de ENTENDER!

2010-12-26T15:54:00.002+01:00

Curto e claro e non se trata dunha "inocentada" porque non é o día aínda que inocentes hai moitos. Prestade atención porque nun vídeo curto, moi curto, hai moita e moi clara información. Grazas a Carmen por envialo.

El gran casino europeo from ATTAC.TV on Vimeo.

PANXOLIÑA AO NON USO

2010-12-25T19:34:00.006+01:00

Panxoliña laica e xitana

Vente, amigo!, imos ver
ao home novo que vai nacer.
O valor e a fortuna
van pelexar por lle abrir o berce.
É tan vivo e tan gracioso
que non lembrarás mirar se é fermoso.

Vente, neno!, imos ver
a este sol novo que quere nacer.
Vente a ver como brotou
chama viva do lume apagado.

Chorará sen fundamento
e esquecerase cando estea contento.
Non comprende o churumbel,
pero tampouco nós a el.

Vente, prima!, imos ver
a lúa nova que empeza a crecer.
Vente a ver como saíu
rama fresca de árbore partida.

Non poderá ver o futuro,
pero saberá vivir inseguro.
Será igual a outro calquera
pero ao seu estilo e ao seu xeito.

Vente, amigo!, imos ver
a fonte clara que rompe a correr.
Vente, amigo!, imos ver
se o home novo puidera nacer

Chicho Sánchez Ferlosio

En castelán, como foi escrita a panxoliña e cantada por Amancio Prada. Non é irreverente, o mellor amigo do home é o que ides ver nas imaxes.

2010-12-22T21:49:00.007+01:00

"O amor pola lectura é algo que se aprende pero non se ensina. Da mesma forma que ninguén pode obrigarnos a namorarnos, ninguén pode obrigarnos a amar un libro. Son cousas que ocorren por razóns misteriosas, pero do que si estou convencido é que a cada un de nós hai un libro que nos espera. Nalgún lugar da biblioteca hai unha páxina que foi escrita para nós"
Dixo Alberto Menguel e ten moita razón, non se ensina a amar a lectura pero pódese tentar axudar e iso é o que buscan as Mochilas Viaxeiras que este Nadal andan a navegar por moitos e procelosos mares. Esperamos que á volta traian nos cadernos de bitácora novas Cidades de palabras ou mansaxes tan cheas de alento como as dunha nai que falaba do que disfrutan na casa coa lectura, de como inteercambian títulos e experiencias, ou como as de un pai que que comentou a difícil singladura de ter que explicar o vocabulario, pero que disfrutou manexando o timón, ou da nena que tivo que pedir ao seu avó que lle falara de historia e do ben que o pasou porque o escoitou a neta e leeron xuntos. Diante de viaxes tan fermosas non importan os silenzos.
Nós, como Menguel, queremos que o noso alumnado se convirta en subversivo! porque esa é a única salvación nesta sociedade e "nosa soa esperanza está en volver insistir en que somos criaturas intelixentes. Non é só dicirlle aos mozos que sexan lectores, senón recordarlles que son intelixentes" .

Que o faro da FIN DO MUNDO guie a os nosos barcos!

LIBROS PARA O NADAL

2010-12-22T16:49:00.003+01:00

O QUE TODOS DESEXAMOS:

2010-12-19T18:52:00.001+01:00

Bo NADAL

More PowerPoint presentations from aSGuest79580

MANUEL NÚÑEZ SINGALA

2010-12-19T16:24:00.004+01:00

LINGUAS QUE SOAN MAL

Hai anos que acudo a centros de ensino de Galicia a compartir reflexións cos rapaces e –cómpre dicilo– a aprender deles. Moitas veces falamos de prexuízos, e entre outros xorde con frecuencia un moi común: a percepción do galego como unha lingua bruta, que soa mal.
Para guiar a reflexión propóñolles que fagamos unha clasificación dos idiomas en función de se os perciben como linguas que soan ben ou mal. Os resultados soen ser bastante previsibles: castelán, francés, inglés e italiano adoitan ser idiomas sobre os que todos coinciden na súa agradable sonoridade. Cando se trata de escoller aqueles que soan mal, hai sempre acordo arredor dun: o alemán. E a miúdo tamén sobre outros que soen resultar afastados ou exóticos: o árabe, o ruso, o xaponés... Non é agora o momento de lle dar voltas a este asunto que precisa de máis espazo para ser tratado con profundidade. Só quero chamar a atención sobre un feito que cada vez ocorre máis a miúdo: dun tempo a esta parte, e falo de non hai máis de dous ou tres anos, a espontánea e valiosa opinión dos rapaces comezou a engadir dúas linguas máis á nómina dos idiomas malsoantes, dúas linguas que anteriormente, durante anos, non xurdiron xamais, pero que agora agroman con insistente frecuencia: o éuscaro e o catalán.
Esta percepción non deixa de ser un síntoma claro da involución que en materia de tolerancia lingüística está a vivir a nosa sociedade, sinal dun alarmante retroceso nos avances acadados de cara á convivencia das linguas e froito do éxito de determinadas políticas reaccionarias. Trátase dun feito que cada día se fai máis patente e que precisará dun esforzo titánico para ser contrarrestado... no caso de que aínda sexa posible facelo.

Non foi só Núñez Singala que falo do Galego estes días, tamén o fixo outro Manuel, Manuel Rivas no País, nun fermoso artigo que podedes ler non enlace baixo o seu nome, que ten moita miga, por aquilo de que "A Santa Compaña salvará o Galego"

PARA QUE VOS ENTRETEÑADES UN POQUIÑO

2010-12-17T18:45:00.005+01:00

SHREK, bueno, quero dicir burro, tamén quere lembrar que é Nadal.

BO NADAL!

2010-12-17T17:41:00.007+01:00

Os compoñentes do Club de Lectura fixeron unha tradución que queren deixar aquí para expresar a td@s os seus desexos neste Nadal. Elexiron unha panxoliña popular e, nalgún momento introduciron "variacións poéticas" pero fixeron un grande esforzo e merecen un bico de tod@s nós, a que si?

VALS DE NADAL

Xa chegou o Nadal
que nos fai soñar
cun mundo mellor,
cun mundo de amor.
No campo e na cidade
óense cantos de paz
que nos enchen a alma
de felicidade.
Ao redor da mesa
é todo alegría,
esquécense as penas,
esquécese a dor.
E na cabeceira,
a avoa ditosa
estreita amorosa
ao netiño menor.
Dúas bágoas tremen
en cada pupila,
reflicte o seu rostro
feliz emoción.
Os netos rodean
a branca cabeza,
formando unha roda
de dita e amor.
Brindemos, irmáns,
brindemos, amigos.
Saúde para o Pai,
bendígate, Deus.
E para ti, Nai,
un bico profundo
do meu corazón.
Campás de alegría
botadas ao voo.

Pasádeo moi ben, sen pasarvos, e ....... felices LECTURAS!

ELOXIO DA LECTURA

2010-12-15T19:06:00.008+01:00

Mario Vargas Llosa pronuniou estas fermosas palabras sobre a LECTURA ao recoller o Premio Nobel.

"Aprendí a leer a los cinco años, en la clase del hermano Justiniano, en el Colegio de la Salle, en Cochabamba (Bolivia). Es la cosa más importante que me ha pasado en la vida. Casi setenta años después recuerdo con nitidez cómo esa magia, traducir las palabras de los libros en imágenes, enriqueció mi vida, rompiendo las barreras del tiempo y del espacio y permitiéndome viajar con el capitán Nemo veinte mil leguas de viaje submarino, luchar junto a d’Artagnan, Athos, Portos y Aramís contra las intrigas que amenazan a la Reina en los tiempos del sinuoso Richelieu, o arrastrarme por las entrañas de París, convertido en Jean Valjean, con el cuerpo inerte de Marius a cuestas. La lectura convertía el sueño en vida y la vida en sueño y ponía al alcance del pedacito de hombre que era yo el universo de la literatura. Mi madre me contó que las primeras cosas que escribí fueron continuaciones de las historias que leía pues me apenaba que se terminaran o quería enmendarles el final. Y acaso sea eso lo que me he pasado la vida haciendo sin saberlo: prolongando en el tiempo, mientras crecía, maduraba y envejecía, las historias que llenaron mi infancia de exaltación y de aventuras."

Vargas Llosa puido pronunciar o seu discurso pero o Nobel da Paz entregouse a unha cadeira baleira, porque nin a persoa a quen correspondía recollelo, o disidente chinés Liu Xiaobo, puido saír do cárcere para acudir a Oslo, nin Pequín autorizou a saída de ningún familiar de Liu para recoller o seu premio. Hai uns días falabamos dos DEREITOS HUMANOS, en China parece que non saben deles.

O galardón foi outorgado a Liu Xiaobo "pola súa longa e pacífica loita polos dereitos humanos en China", dixo Jagland, presidente do comité do Nobel en Noruega " a súa ausencia e a dos seus familiares son unha mostra máis do necesario e apropiado do premio".O encarcerado activista chinés Liu Xiaobo afirmou hoxe non ter "inimigos" nin sentir "odio" cara ao réxime chinés. "O progreso político neste país non parará e chegará unha futura China libre, escribiu no discurso de aceptación do Nobel da Paz 2010, lido pola actriz norueguesa Liv Ullmann no Concello de Oslo . Esperamos e desexamos que o soño de Liu se faga realidade.
.

UNHA COUSA CHAMA A OUTRA

2010-12-13T17:07:00.000+01:00

Playing with light - Mon ami le robot from Cube Creative on Vimeo.

EN SERIO, PERO MENOS.....

2010-12-13T16:48:00.003+01:00

Seguro, seguro que máis dunha vez pasou na vosa casa. Estabades a falar e de pronto...

10 DE DECEMBRO

2010-12-12T22:27:00.001+01:00

10 de decembro

See more presentations by aSGuest78459 | Upload your own PowerPoint presentations

2010-11-25T19:15:00.002+01:00

Esta curta chegou dende Foz, está en Galego. Vale a pena vela.

2010-11-25T19:05:00.001+01:00

2010-11-25T18:59:00.000+01:00

Dia Internacional contra a violencia de xénero 2010 from trafegandoronseis on Vimeo.

2010-11-25T15:57:00.003+01:00

NON. Así expresan @s nos@s alumn@s o seu rexeitamento á violencia contra a muller

See more presen tations by aSGuest76528 Upload your own PowerPoint presentations

Van xa sesenta e dúas e as que non contan porque están a investigar ou porque era "prostituta" e non debe ter dereito á vida!

"A violencia contra a muller é quizais a máis vergonzosa viola-ción dos dereitos humanos. Non coñece límites xeográficos, cultu-rais ou de riquezas. Mentres continúe, non poderemos afirmar que realmente avanzamos cara a igualdade, o desenvolvemento e a paz."
Estas eran as palabras de Kofi Annam o 6 de xullo do ano 2000 e nada cam-biou dez anos despois, como non cambiou dende que en decembro do 1999 a Asem-blea Xeral das Nacións Unidas aprobou unha resolución para declarar o 25 de no-vembro Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller a pesar dos intentos, sinceros ou non, de moitos gobernos.
Retomamos a declaración de decembro de 1999 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas pola que se apro-bou unha resolución para declarar o 25 de novembro Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Mu-ller extraendo dela algúns parrágrafos:
“A violencia contra a muller constitúe un obstáculo para o logro da igualdade, o desenvolvemento e a paz.
A Asemblea está preocupada po-lo feito de que algúns grupos de mulle-res, como as que pertencen a minorías, as mulleres indíxenas, as refuxiadas, as mulleres migrantes, as mulleres que viven en comunidades rurais ou remotas, as mulleres indixentes, as mulleres recluídas en institucións ou detidas, as nenas, as mulleres con discapacidade, as mulleres de idade e as mulleres en situacións de conflicto armado, son particularmente vulnerables á violencia.
A violencia contra a muller constitúe unha manifestación dunhas relacións de poder historicamente desiguais entre o home e a muller, que conduciron a que o home domine á muller e discrimine contra ela impedindo o seu adianto pleno. A violencia contra a muller é un dos mecanismos sociais fundamentais polos que se re-duce á muller a unha situación de subordinación respecto do home.
Os dereitos humanos da muller e da nena son unha parte inalienable, integral e indivisible dos dereitos humanos universais. É preciso promover e protexer todos os dereitos humanos da muller e da nena.
Diante desta situación, nós, mulleres, preguntamos:

Por que os machistas non deixan de matar?

As mulleres asasinadas polas súas parellas aumentan pese á batería de leis e as campañas de prevención e os expertos non son quen descifrar por que a violencia de xénero parece imparable.
Neste instante, entre 20 e 25 homes acarician a idea de asasinar a súa muller en España, explicaba con toda crueza o delegado do Goberno contra a Violencia de Xénero hai uns días. Son homes que probablemente se ergan e se deiten ao lado da súa parella pensado "de hoxe non pasas", que busquen o xeito de sortear l as ordes de afastamento, planeen como acoitelala, asfixiala, pegarlle un tiro, atropelala, envelenala. Seguro que algúns acostuman a dicirllo gabándose cando a televisión conta que hai outra muller morta. "Así vas acabar ti, de onde eu vou pódese saír, pero a de onde vas ti, non hai volta" . O peor é que moitas delas, despois do proceso de aniquilación total que supón o maltrato, están indefensas e atenazadas polo medo e non son conscientes do risco. Non cren, non poden nin queren crer, que non é unha fanfurriñada máis, que non as están ameazando senón informando. Eles non están tolos, non é o alcol nin as drogas ien o estrés, non son crimes pasionais. É violencia de xénero.
O que mostra a imaxe é un dos moitos casos en que unha muller foi atacada en plena rúa. Ninguén esperaba o que pasou diante dos seus ollos. Tiña 26 años e un fillo do asasino que só esperou a súa oportunidade e atopouna! aínda que tiña unha orde de afastamento dende facía meses.

Por que non denuncian as mulleres?
O 60% das mulleres mortas este ano en España a mans das súas pare-llas ou exparellas nunca denunciaran malos tratos
Estas son algunhas das razóns po- las que algunhas mulleres NON DENUNCIAN:
1. Psicosociais porque a sociedade cualificou o amor romántico como unha meta e esta idea vese en todo e a muller que non o consegue síntese frustrada.
Porque sempre a consideraron un ser dependente e iso marcou a súa personalidade. Por medo á soidade e á desprotección propia e dos fill@s.
2.Económicas. Moitas mulleres dependen economicamente das súas parellas, ben porque elas non traballan, ben porque os seus salarios son tan baixos que non dan para vivir.
3. Descoñecemento das leis ou desconfianza diante da eficacia das mesmas, porque é certo que non podemos esquecer que das 62 mulleres mortas no que vai de ano en España a mans das súas parellas ou exparellas, máis do 25% ti-ñan orden de afastamento e outro 15% denunciara en unha ou varias oca-sións ao seu asasino sen que ninguén tomara medidas.

25 DE NOVEMBRO

2010-11-25T14:15:00.001+01:00

Tod@s sabemos o que significa, logo, sen comentarios

AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ

2010-11-17T16:46:00.003+01:00

FERNÁNDEZ PAZ REXEITA O PREMIO DAS LETRAS

Fernández Paz vén de rexeitar o Premio Cultura Galega das Letras logo da serlle outorgado. Acóllese aos motivos de Prolingua para argumentar a súa negativa a aceptar o galargón: Ante a convocatoria da Consellería de Cultura e Turismo dos «Premios da Cultura Galega», manifestamos que nin a actual Xunta nin o seu Presidente, responsables ante a Historia de lexislaren por vez primeira contra a nosa lingua, e polo tanto contra o marco xurídico e fronte ao consenso que posibilitou a súa presenza pública, poden atribuírse agora o papel de benfeitores da cultura galega.
A carta que mandou Agustín á organización está a esquerda.

MIGUEL HERNÁNDEZ

2010-10-31T13:00:00.008+01:00

Onte, 30 de outubro, como sabedes, cumplíronse os 100 anos do nacemento do grande poeta que foi Miguel Hernández. O curso pasado traducimos algún dos seus poemas, fixemos unha exposición cos seus libro e con outros relacionados con el e recitamos, pero hoxe queremos volver a lembralo porque o merece, porque foi un home sinxelo e un amante da lectura, porque, sen formación académica, dende o seu posto de vixía das ovellas, perdido no monte leu e leu e chegou a ser o autor de poemas que nos emocionan tanto como o que segue:

Para ver moito máis só tedes que ir aquí, en Trafegando ronseis sempre hai moito que ver e aprender.

BIBLIOIRIS

Bicentenario do nacemento de Charles Dickens

PAN DE CEA

ESCOLA DE TODOS PARA TODOS

MEDITACIÓNS SOBRE O QUE NOS IMPORTA

Lembrando a Mª Dolores

AS SILENCIADAS

FLORA DO RÍO LÉREZ II

FLORA DO RÍO LÉREZ

UN IMPÁS

CONTAMINACIÓN E OUTROS PROBLEMAS

CONTINUACIÓN DA GUÍA DO LÉREZ

GUÍA DO RÍO LÉREZ

PREMIOS SUNSHINE AWARD 2011

UNHA BOA LECCIÓN

UN LADRÓN MOI ESPECIAL

ESPERANZA

LECTURAS PARA O VERÁN

HOMENAXE A AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ

JUAN FARIAS

JUAN FARIAS

MORRE A MENORIA DUN SÉCULO

NAS ÚLTIMAS HORAS

A INSOPORTABLE LEVEDADE DAS BIBLIOTECAS ESCOLARES GALEGAS

RECITANDO

FRAN CORTEGOSO NO SEU INSTITUTO

Máis sobre LOIS

LOIS PEREIRO

LOIS MUSICADO

LOIS PEREIRO

O poeta resucitadoMore PowerPoint presentations from Biblioiris

LETRAS GALEGAS 2011

O GALEGO, LINGUA MINORITARIA?

ANA MARÍA MATUTE PREMIO CERVANTES

A FONSAGRADA

DÍA DA TERRA

MANUEL LOURENZO

DÍA do LIBRO

ÁLVARO CUNQUEIRO

CLUBS DE LECTURA NO SAHARA

PARA CURIOS@s E AMANTES DA LITERATURA

2011. ANO INTERNACIONAL DA QUÍMICA

SE TI MESMA POR RIBA DE TODO

ABRAHAM CARREIRO

NA FONSAGRADA

OS POEMAS

Día da POESÍA

21 de marzo

ENTROIDO 2011

ALBERTO ARCE

BIEITO LOBEIRA NO IES¨"Luís Seoane"

A NOSA PEQUENA HOMENAXE

CENTENARIO ESQUECIDO

MOI BEN, compañeir@s!

OUTRA VITORIA!

ASÍ VIVIMOS O DÍA DA PAZ

MULLERES GALEGAS

APRENDER A RESPECTAR

8 de MARZO

AMOR

AMOR

AMORES....

TODA UNHA LECCIÓN

50 anos de "MEMORIAS DUN NENO LABREGO"

ATENCIÓN!

VAI DE LIBROS

DESAPRENDER LA GUERRA

EX LIBRIS

CASTELAO 125 ANOS DE EXISTENCIA

UN DÍA DESPOIS

IMAXES PARA A PAZ

AS PALABRAS DAS GUERRAS

POESÍA POLA PAZ

FALEMOS DE IRMANDADE

ESPERANZA

VOA POR MIN

VOLVEMOS ÁS AULAS!

O ANO DO BOSQUE

RECUPERANDO VELLAS SERIES

PARA LEMBRAR QUE A VIDA É FERMOSA

O poeta resucitado

More PowerPoint presentations from Biblioiris