O pasado tres de marzo estivo con tod@s nós o deputado de Parlamento de Galicia Bieito Lobeira para falar do porvir da nosa LINGUA e do dereito da mocida a vivir nela. Deixamos aquí algunhas imaxes da súa estadía.
19/3/11
18/3/11
CENTENARIO ESQUECIDO
Hoxe tería cumprido 100 años! Rafael Gabriel Juan Múgica Celaya Laceta Cendolla, é dicir: GABRIEL CELAYA, que naceu o 18 de marzo de 1911 en Hernani.En 1918 comeza os seus estudos no colexio dos Marianistas de San Sebastián. No 1922 reside temporalmente en e no Escorial, debido a problemas de saúde e a lectura vai ser a súa ocupación preferida o que influirá na súa formación.
Remata o bacharelato en San Sebastián en 1927 e fai unha nova viaxe a Francia.
O pai quere que se faga enxeñeiro e en 1928 marcha a Madrid para facer Enxeñería Industrial. Alí vai vivir na Residencia de Estudantes onde ocupará o mesmo cuarto que ocuparán antes Dalí e Lorca. Alí vai coñecer a Lorca, Buñuel, Dalí, Ortega e Gasset, Moreno Vila, Unamuno, Emilio Prados, Juan Ramón Jiménez e aos intelectuais máis soadosda España do seu momento e tamén vai descubrir que quere ser poeta mais a súa familia non che gusta que un dos seus membros se dedique a algo "tan pouco serio" polo que comeza a empregar combinación de nomes como Juan Laceto ou Rafael Cendolla, que sendo nomes seus non son asociados á súa familia.
Xunto a Amparo Gastón, a súa fiel compañeira de toda a vida, de quen el mesmo di que foi "quen modelou a persoa e ao poeta" fundou a colección -Norte- de poesía e, como poeta comprometido, aínda que moitos non o recoñezan como tal, incorporouse de cheo á poesía social situándose nunha liña ideolóxica moi próxima á do Partido Comunista.
Morreu en Madrid o 18 de abril de 1991 e as súas cinzas foron esparexidas na súa Hernani natal.
DESPEDIDA
Quizás, cuando me muera,
dirán: Era un poeta.
Y el mundo, siempre bello, brillará sin conciencia.
Quizás tú no recuerdes
quién fui, mas en ti suenen
los anónimos versos que un día puse en ciernes.
Quizás no quede nada
de mí, ni una palabra,
ni una de estas palabras que hoy sueño en el mañana.
Pero visto o no visto,
pero dicho o no dicho,
yo estaré en vuestra sombra, ¡oh hermosamente vivos!
Yo seguiré siguiendo,
yo seguiré muriendo,
seré, no sé bien cómo, parte del gran concierto.
Quizás, cuando me muera,
dirán: Era un poeta.
Y el mundo, siempre bello, brillará sin conciencia.
Quizás tú no recuerdes
quién fui, mas en ti suenen
los anónimos versos que un día puse en ciernes.
Quizás no quede nada
de mí, ni una palabra,
ni una de estas palabras que hoy sueño en el mañana.
Pero visto o no visto,
pero dicho o no dicho,
yo estaré en vuestra sombra, ¡oh hermosamente vivos!
Yo seguiré siguiendo,
yo seguiré muriendo,
seré, no sé bien cómo, parte del gran concierto.
15/3/11
13/3/11
3/3/11
MULLERES GALEGAS
PRIMEIRO AMOR, PRIMEIRA MORTE
Todo canto eu amei perdéuseme contigo:
a luz clara e vibrante da miña xuventude,
os bosques entrañables perfectos de quietude
onde o vento vivía con un lecer antigo.
Entón era o silencio o meu mellor amigo,
era eu namorado de todo canto vía
vivir era unha leda, fermosa moradía
onde o mencer entraba recendendo a pantrigo.
De súpeto viñeches con esa lonxanía,
caraveliño feble en terra ventureira
e eu abrín outra nova fiestra para o día.
E todo canto amei foi unha lumieira,
foi a fouce tan íntima que de cote se afía
para ceifar dun pulo brutal a primavera.
Nada mellor que as palabras do poeta, de Aviles de Taramancos, para rendir homenaxe á muller, ás mulleres galegas que loitaron pola terra, pola vida e pola liberdade e que a historia esqueceu.
Nós queremos traelas á memoria por iso recollemos todas as grandes historias que nos foi posible e imos deixalas aquí:
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
